The Human Touch

The Human Touch

Iemand in de zaal zei: wie kent moslims? Wie van u Nederlanders kent persoonlijk een moslim. Voordat ik met Claire van Dyck begon aan ons onderzoek naar de wortels van de radicalisering, kende ik een paar moslims. Met kennen bedoel ik dat ik ze bij naam kende en zij mij. Kennissen dus. Eigenlijk nog iets minder dan kennissen. Voorbijgangers meer.  

Intussen hebben we met heel veel mensen gesproken, ook mensen die er denkbeelden op na houden die ik niet onderschrijf of niet begrijp. Andersom zal dat ongetwijfeld ook zo zijn.  Maar het gaat me nu even niet om die denkbeelden. Overal waar we komen worden we warm ontvangen. Als ik alle koekjes en gebakjes die op tafel stonden had opgegeten, was ik zelf een suikerfeest geworden.  En dan dit: het fysieke contact. De meest formele handdruk die je kunt krijgen in Nederland is die van een Nederlander. Kort, een beetje afwezig en soms zelfs zonder oogcontact. De handdrukken die ik geef en krijg tijdens onze onderzoeken zijn lang, vaak nog ondersteund door een arm om je schouder. Fascinerend. Ik heb nu moslimkennissen met wie ik fysiek intiemer ben dan met mijn Nederlandse vrienden. Ik weet dat dit voor een deel cultureel bepaald is. In de Arabische wereld houden leden van hetzelfde geslacht elkaar lang vast als een teken van affectie en respect. Het is zonder woorden zeggen: jij bent mijn gelijke. Het heeft geen enkele seksuele connotatie. En het is een klein geschenk, als het een ‘vreemde’ overkomt. Noem me naïef, maar ik denk dat we wel uit die oorlog der ideeën komen als we elkaar zo kunnen blijven begroeten. Ik denk aan Bobby Fischer, de grootste schaker aller tijden. Een joods genie dat tegen het einde van zijn leven een rabiate antisemiet werd. Op zijn sterfbed zei hij: nothing is so healing as the human touch.

journalist | columnist | onderzoeker | commentator | panellid L1 | muziekmaker |

www.linkedin.com/in/johanvandebeek