
Maastricht moet net als Sneeuwwitje worden wakker gekust
14 oktober, 2026
Beyond Graduation: What Came Out of Maastricht’s Debate on Student Retention?
16 november, 2026Vijf internationale studenten – Emma Mecs, Layla Morris, Simone Snijner, Jade Novara en Sofia Theodorou – organiseerden het Sphinxdebat op 28 oktober, daarbij geholpen door Hüseyin Sakalli. Maastricht: A City For The Residents It Wants, Not For The Ones It Has. Een prikkelende titel die al aankondigde dat deze studenten niet (helemaal) tevreden zijn over hun leven in Maastricht. Trots op de organisatie van dit debat zijn ze wel, en blij dat ze deze mogelijkheid kregen. “Na maanden voorbereiden is het eindelijk zo ver!”
Als dagvoorzitter Lennart Booij aan Sofia vraagt of ze wil blijven, is haar antwoord pijnlijk duidelijk. “Nee. Ik voel me hier niet thuis. En ik ben niet de enige. De meester internationals willen na hun studie vertrekken.” Sofia modereert de rest van de avond samen met Lennart. Als eerste kondigt ze Inge Hooijen aan om de ‘Maastrichtse situatie’ toe te lichten met cijfers. Inge was zelf ooit een international in Barcelona en voelde zich daar hartstikke thuis. “Ik was dol op de manier van leven daar en op het eten. Als het promotietraject daar beter had betaald, was ik misschien wel gebleven.”
In haar uiteenzetting laat ze vervolgens zien dat het aantal 75 plussers in Zuid-Limburg toeneemt, terwijl de totale bevolking krimpt en het aantal banen gelijk blijft. Jongeren zijn dus hard nodig. De Universiteit Maastricht heeft relatief gezien het hoogste percentage internationale studenten van Nederland. Inge: “Er komen ontzettend veel internationale studenten naar Maastricht, vooral naar de universiteit, maar ook naar de hogescholen. Volgens de cijfers blijft van alle internationale studenten iets meer dan 11 procent na hun studie in deze regio wonen. Dat percentage kan iets hoger zijn, omdat sommige studenten misschien net over de grens wonen en die cijfers hebben we niet. Maar dan nog, het percentage dat blijft, is heel laag. Je moet je ergens thuis voelen om te willen blijven. Ik hoop dat we tijdens dit debat ontdekken wat daarvoor nodig is.”
Emma, die namens de studenten aan de debattafel zit, zegt dat het ‘niet thuisvoelen’ niet komt door conflicten met Maastrichtenaren. “Er zijn niet veel conflicten. Veel minder dan ik verwachtte toen ik met de voorbereiding van dit debat begon. Er is vooral geen communicatie.”
Wat de oorzaken zijn van het minimale contact tussen Maastrichtenaren en internationale studenten, komt in stukjes en beetjes op tafel deze avond. Internationale studenten wonen veel bij elkaar in huis en in de buurt en dat is meestal niet in de wijken waar “de Maastrichtenaren” wonen. Ze studeren samen, sporten samen, gaan samen uit. Er zijn studentenhuizen die alleen Nederlandse studenten laten hospiteren, waardoor ook de studenten niet ‘mixen’. De taal is een barrière ondanks dat de meeste inwoners van Maastricht Engels spreken. Bovendien sluiten lang niet alle studies aan op de arbeidsmarkt.
Maar het lijkt er ook een beetje op dat de internationale studenten niet superveel moeite doen. Ze stellen zich niet aan hun buren voor als ze hier komen wonen en de vijf ‘Young Sphinx studenten’ kwamen tot de organisatie van dit debat nog nooit bij een Maastrichtenaar over de vloer. Ze volgen geen Nederlandse taalcursus en zijn ook niet van plan dat alsnog te gaan doen. “Daar hebben we echt geen tijd voor”, zegt Sofia. “We komen niet alleen naar Maastricht voor de universiteit, we hebben ook nog een leven. Integratie wordt onderschat.”
“Je krijgt geen goede introductie als je aankomt in Maastricht”, zegt Emma. “We hebben niets geleerd over de cultuur, geschiedenis en gewoonten in de stad.”
“Het is voor ons niet duidelijk wat voor banen hier nodig zijn”, vult Jade aan. “In andere steden is dat duidelijker. En zelfs voor parttime bijbanen worden we afgewezen omdat we geen Nederlands spreken.”
Romy Frijters, gemeenteraadslid voor Volt, spreekt dat tegen. “Met name in de retail zijn er echt wel parttime banen voor mensen die Engels spreken. En we hebben ook het initiatief ‘Welcome to the Maastricht region’ waar je veel informatie krijgt. Het klopt wel dat je op de website voor vrijwilligerswerk niet in het Engels kunt zoeken, daar moeten we wat aan doen.”
Ook de panelleden Jeroen Hoenderkamp (wethouder), Pamela Habibovic (universiteitspresident a.i.) en Carla Schröder (betrokken inwoner van Maastricht) doen hun duit in het zakje en antwoorden geduldig en uitgebreid op de vragen van Sofia en Lennart.
Jeroen: “We hebben mensen tussen 25 en 45 heel hard nodig. We willen niet dat Maastricht een soort kooi is, iedereen mag zelf beslissen waar hij of zij na een studie gaat wonen, maar we willen internationale studenten zeker niet wegjagen.”
Pamela: “We organiseren allerlei dingen, zoals taalcursussen. Tegenwoordig is de basiscursus Nederlands zelfs gratis. Maar we moeten echt uitvinden wat er nog ontbreekt. En we willen het leren van de taal niet verplichten.”
Carla: “Ik doe vrijwilligerswerk in de Jekerdaltuinen en bij Gedeelde Weelde samen met internationale studenten. Dat gaat gewoon goed. Ik ben in voorbereiding op dit debat met mensen gaan praten, en hoorde wel dat veel Maastrichtenaren hun stad niet meer herkennen omdat er zo veel studenten en toeristen zijn en er veel Engels wordt gesproken.”
Terwijl de tijd ‘op’ is, is het gesprek eigenlijk nog niet voorbij. Een voorzichtige conclusie is dat het in ieder geval jammer, zonde en onhandig is dat zo veel studenten vertrekken. En dat gemeente, universiteit én internationale studenten méér moeten doen om te zorgen dat jongeren zich hier thuisvoelen en willen blijven. Misschien in een volgend gesprek nog wat verder doorpraten over de oplossingen.
Foto’s: Paul van der Veer / Beeldplus



















