“𝐈𝐬 𝐌𝐚𝐚𝐬𝐭𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐄𝐮𝐫𝐨𝐩𝐞𝐬𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐝?”
Die vraag stond 25 maart centraal bij Debatcentrum Sphinx en Studio Europa Maastricht. Lennart Booij concludeerde met Theo Bovens, Maxima Cabo, Maurice Ubags en Guy Vroemen dat Maastricht ‘van alles een beetje’ is: internationaal én provinciaal, historisch én modern, open én gesloten, Europees én Mestreechs. Maar dat ‘het verdrag’ toch wel het meest onderscheidende – en eeuwig relevante – wapenfeit is. Een uniek symbool voor samenwerking.

‘Het verdrag’ maakte Maastricht nog Europeser dan het al lang was: ruim tweeduizend jaar een kruispunt van Germaanse en Romaanse cultuur, 23 keer begeerd en belegerd door alle Europese mogendheden én de kraamkamer van EU en Euro, prachtige symbolen van samenwerking.

Laten we ons bruggenbouwerstalent voor samenwerking omarmen en inzetten als ambitie voor ‘Europese stad Maastricht’. Met een festival en processie rond het verdrag, een gratis cursus Nederland voor buitenlandse studenten, een Euregionaal administratief laboratorium voor grenswerkers, een Mestreechse buddy voor nieuwkomers, een jaarlijks mini-Davos over Europese samenwerking, een Europa Museum in de Bonbonnière en een nieuw stadion waar Sint Pieter en Nazareth samen supporteren voor us MVV’ke. Dat past perfect bij het DNA van een stad waarin we met carnaval samen gek zijn.

– Schreef debatbezoeker Martijn Kagenaar, waarmee hij een mooie, krachtige samenvatting gaf van de avond.

Het was het eerste debat van in totaal drie debatten over ‘Europees Maastricht’. De zaal zat goed vol en bezoekers kwamen volop aan het woord.

Een Brabantse vrouw vertelde dat haar dochter een Maastrichtse oppas had gehad die zorgde dat haar dochter dialect leerde en alle ’typisch Maastrichtse’ plekken leerde kennen. De dochter voelde zich daardoor heel snel thuis in de stad en sprak vloeiend dialect. In tegenstelling tot haar moeder die het na 25 jaar nog niet helemaal onder de knie had.

Een mevrouw uit Wolder had het over de leegloop bij verenigingen en dat de oplossing de verbindende factor van festivals en processies was. Waardoor het idee op tafel kwam om het Verdrag van Maastricht in een feestelijke processie door de stad te gaan dragen.

Dat ‘het verdrag’ ook een half jaar eerder getekend had kunnen worden in een andere Europese stad, vertelde Theo Bovens. Die er wel alles aan had gedaan om het in Maastricht te laten lukken.

Verschillende studenten en medewerkers van de universiteit spraken over de moeite om de taal te leren en te integreren. “Want Nederlanders praten meteen in het Engels terug.” Ook brachten ze het gesprek op de verenigingen. Het is niet vanzelfsprekend dat studenten zich bij een lokale (sport)vereniging aansluiten. Toch is het op sommige plekken gelukt ‘gemengde teams’ te vormen.